e-żagle - alfabet Morse'a.

Historia MKS się w Anglii, w Royal Navy. Od końca XVII wieku wszystkie sygnały zostały ujęte w pięciu tomach ksiąg sygnałowych. System był tak dopracowany, że normalną była sytuacja, gdy po przesygnalizowaniu; objawów choroby marynarza, lekarz znajdujący się na okręcie dowódcy na odległość stawiał diagnozę i zalecał leczenie. Przy stanowisku sygnalizacyjnym zawsze leżały ww. księgi, lecz oficer nie musiał (i nie powinien!) ich otwierać - znał sygnały na pamięć.

Przez następne lata doprowadzono do unifikacji sygnalizacji na całym Świecie, a w 1932 roku, w Londynie przyjęto międzynarodowa konwencję określającą zasady i sygnały MKS-u. Po drobnych zmianach (1 kwietnia 1969 r.) obowiązuje ona do dziś.

W dobie łączności łączności satelitarnej, VHF, UKF i telefonii komórkowej, MKS stracił swoje znaczenie i dziś stanowi jedynie uzupełnienie systemów sygnalizacyjnych. Obecnie sygnalizację flagami MKS-u stosują Komisje Regatowe i Marynarki Wojenne, tradycyjnie też podnosi się Wielką i Małą Galę Flagową. Do lat 70 - tych znajomość podstaw MKS-u była wymagana już od sternika jachtowego, dziś milczą o nim najnowsze podręczniki do nauki żeglarstwa. A szkoda, bo jest to wiedza interesująca i barwna, o tradycji nie wspominając.

Sygnalizacja MKS polega na podnoszeniu na maszcie sygnalizacyjnym (lub pod salingiem) zestawów flag sygnalizacyjnych umieszczonych jedna pod drugą. Każda flaga wykonana z trwałego materiału posiada wszytą w lik przedni linkę zakończoną u góry zatrzaskiem, u dołu zaś uchem. W ten sposób mocuje się do flaglinki kolejne flagi. Flagi przechowywane są w specjalnym pojemniku - "zasiekach" - niewielkim pudełku poprzedzielanym przegródkami. Sygnalizacja rozpoczyna się od sygnału K6 jako sygnału wywołania. Drugi statek podnosi do połowy sygnał kodu - odpowiedzi i opuszcza go po zrozumieniu sygnału. Podobnie czyni po zrozumieniu kolejnego zestawu flag. Sygnały mogą być jedno lub kilkuflagowe. Każdy sygnał posiada odrębne, często bardzo szczegółowe znaczenie.

Niebezpieczeństwo - nagła potrzeba.
Ofiary w ludziach - uszkodzenia.
Nawigacja - Hydrografia.
Manewry.
Różne.
Meteorologia.
Łączność.
Medycyna.

W przypadku konieczności przeliterowania jakiegoś słowa nie ujętego w wykazie nadaje się tzw. sygnał alfabetyczny nr 1 składający się z flagi kodu - odpowiedzi i litery E , oznacza to rozpoczęcie "sylabizowania". Sygnał alfabetyczny nr 2 składający się z flagi kodu - odpowiedzi i litery F oznacza koniec sylabizowanego wyrazu, a sygnał alfabetyczny nr 3 składający się z flagi kodu - odpowiedzi i litery O oznacza koniec sylabizacji.

W czasie uroczystoci takich jak otarcie lub zamknięcie sezonu żeglarskiego, zloty żaglowców święta państwowe oraz w inne dni uroczyste dla armatora lub kapitana, podnosi się na jachtach (stojących przy nabrzeżu lub na kotwicy) Wielką Galę Flagową. Gala flagowa polega na rozpięciu od dziobu (noku bukszprytu, poprzez topy masztów do rufy flag MKS-u w odpowiedniej kolejności licząc od dziobu: A, B, 1, C, D, 2, E, F, 3, itd. Z dziobu należy opuścić proporzec rozpoznawczy lub osobisty jachtu. Oprócz Gali podnosi się również banderę państwową (za granicą, także odwiedzanego państwa i proporzec klubowy). Galę flagową podnosi się tylko w czasie przewidzianym dla podnoszenia bandery. Jacht płynący na silniku podnosi Małą Galę Flagową rozpinaną na od lewej burty porzez wanty grotmasztu, top grotmasztu do prawej burty.

Wykorzystane materiały:
"Vademecum Sygnalizacji Jachtowej". Jerzy Dziewulski, Adam Gańko, wyd. Sport i Turystyka 1981
"Żeglarstwo Morskie". Włodzimierz Głowacki, wyd. Sport i Turystyka 1966